چون خورشيدى تابان نورافشانى مىكند . او در واقعهء خونين كربلا چون شيرى بىپاك شمشير مىزد ، و همين شجاعت در كلامش نيز آشكار مىباشد ، به گونه‌اى كه كسى را در آن سپاه چند هزار نفرى ياراى مقابله با سخنان و دلايل و براهين او نبود ، تا جائى كه خود را در جواب دادن ناتوان يافتند و پرتاب سنگ و نيزه را آغاز كردند - آن هم از مسافتى دور - چون هيبت آن‌حضرت به ايشان اجازه نزديك شدن را به حضرتش را نمىداد . در چشم اندازى ديگر از تاريخ به هنگام خطبه فدكيه ، حضرت زهرا عليها السلام را مىبينيم كه دست دختر كوچكش زينب عليها السلام را گرفته و براى ايراد سخنانى آتشين بر عليه بازگشتگان به جاهليّت و در مقابل روح آز و طمعى كه بر جوّ آن دوره حاكم بود به سوى مسجد پدر بزرگوارش گام برمىدارد ، اين امر بيدارى و هوشيارى آن‌حضرت را در برابر حوادث و اتّفاقات آن دوره نمايان مىسازد ، ايشان آينده را نيز به روشنى مىديد ، به همين خاطر دست زينب عليها السلام را گرفته و با خود به مسجد برد تا دختر خود را براى مقابله با ستم و فساد عهد يزيد آماده سازد . و چه با شكوه است صلابت و استوارى زينب كبرى عليها السلام در حمايت از برادر بزرگوارش سيّدالشّهدا و فرزندانش و فرزندان و خانواده‌هاى شهداى به جامانده از واقعه كربلا ، همچنين ايستادگى ايشان در كنار امام معصوم يعنى امام زين العابدين عليه السلام تا آنجا كه امام زين‌العابدين قلب ايشان را از لحاظ مقاومت آهنين توصيف كرد . سخنان زينب كبرى عليها السلام در مسجد كوفه كه مسجد پدرش بود